Αυτός ο κόσμος ο μικρός ο ζωηρός, ο υπέροχος: ο κόσμος των ζώων

Μια αναφορά στην Πάτρα με τη ματιά του σπιράλ, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα τους

4 Οκτωβρίου 2025. Τόσα και τόσα θα γραφτούν για άλλη μια χρονιά για την Παγκόσμια Ημέρα των ζώων. Αδέσποτα και δεσποζόμενα, πετούμενα, έρποντα και υδρόβια συναποτελούν τον μεγάλο και σπουδαίο κύκλο της ζωής, όπου στο κέντρο του έχει τοποθετηθεί ο άνθρωπος και τα έργα του. Τεράστια η ευθύνη, για την ισορροπία, την ευζωία και την εξέλιξη όλων που διακατέχει τις σύγχρονες κοινωνίες. Στα τοπικά πράγματα: Ναι μεν υπήρξε επιτυχημένη κινητοποίηση για την ασφαλή απομάκρυνση και φιλοξενία δεσποζόμενων, αδέσποτων και παραγωγικών ζώων με συντονισμό της δημοτικής αρχής σε συνεργασία με οργανισμούς, σωματεία και φιλόζωους εθελοντές, κατά την διάρκεια των πρόσφατων καταστροφικών πυρκαγιών στον αστικό ιστό της Πάτρας, όμως το μείζον ζήτημα της διαχείρισης του ζωικού κεφαλαίου στην πόλη -τόσο σε ζώα συντροφιάς, όσο και σε άστεγα- παραμένει και γιγαντώνεται.

Δεν αρκεί μια οργανωμένη επιχείρηση μεταφοράς και διάσωσης σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης για να πιστωθεί η καλή δημοτική πρακτική στο σύνολο της. Ούτε το ακριβοπληρωμένο 12ετές συμβόλαιο ενοικίασης ενός πεπερασμένου χωρικά και χρονικά καταφυγίου με αύλειο χώρο στο Δρέπανο μπορεί να προσφέρει λύση στο τεράστιο ζήτημα των αδέσποτων της πόλης. Τα δημοτικά καταφύγια οφείλουν να προσφέρουν προσωρινή φιλοξενία και στέγαση στα περισυλλεγμένα ζώα (σκυλιά, εν προκειμένω), για να μην καταλήγουν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης άμοιρων ψυχών, όπου -όση φροντίδα κι αν δέχονται από το ελλιπές αλλά υπεύθυνο προσωπικό- όταν δεν λειτουργεί επιταχυνόμενη ροή φιλοξενίας, αναδοχής και εντέλει νόμιμης υιοθεσίας με προγραμματισμό αποφόρτισης και συνέπεια επίτευξης στόχων, τότε η ιδρυματοποίηση τόσων ψυχών είναι αναμενόμενη και άδικη.

4 Οκτωβρίου χωρίς σημασία για την χρονολογία για τα ζώα της Πάτρας. Μια Παγκόσμια Ημέρα αφύπνισης που συμπίπτει με τον εορτασμό της διπλής απελευθέρωσης της πόλης: από τους Τούρκους το 1828 και από τους Γερμανούς, το 1944. Έχουν λόγο τα ζώα της πόλης, δεσποζόμενα και μη να γιορτάζουν; Ας γίνουμε για μια ακόμη φορά η φωνή τους:

• Δημοτικό κτηνιατρείο: Ακόμη στα χαρτιά. Μεγάλες υποσχέσεις, μικρές ελπίδες.
• Συμβεβλημένοι κτηνίατροι: Σπαζοκεφαλιά για φιλόζωους. Προγράμματα στειρώσεων ανοίγουν λίγα για λίγους κι όλοι οι υπόλοιποι περιμένουν πολύ καιρό με αριθμό πρωτοκόλλου…
• Δημοτική αστυνομία: Η μη λειτουργία της αφαιρεί από την κοινωνία μας την επίβλεψη, εκπαίδευση και επέμβαση για εφαρμογή των κανόνων ευζωίας όλων των ζώων που κατοικούν στον αστικό ιστό.
• Διανομή ξηρής τροφής σε εγγεγραμμένους εθελοντές και συλλόγους: Χωρίς τακτικό πρόγραμμα, κακής ποιότητας τροφή που αναγκαστικά διατίθεται γιατί είναι τεράστιες και δαπανηρές οι ανάγκες σίτισης τόσων αδέσποτων. Θυμίζουμε πως οι δήμοι έχουν υποχρέωση να παρέχουν δωρεάν φροντίδα σε ζώα που ανήκουν σε ευάλωτες κοινωνικές ομάδες.
• Συντονισμός, εκπαίδευση και κατανομή αρμοδιοτήτων σε εθελοντές, σε τακτική βάση: Απέδειξαν πως η αγάπη και η θέληση τους για βοήθεια στα ζώα που έχουν ανάγκη είναι αυταπόδεικτη και διαρκής.

Τέλος, δεν μπορούμε παρά να επαινέσουμε την άοκνη, διαρκή και πολλές φορές επιτυχημένη προσπάθεια άλλων δήμων όπου, με συνεχείς δράσεις αναδοχής και υιοθεσίας, εκδηλώσεις στο πλατύ κοινό για γνωριμία με την φιλοζωΐα, ανοιχτά προγράμματα στειρώσεων και νοσηλείας αδέσποτων, εορταγορές, χορηγίες και προσφορές, επιζητούν μια καλύτερη ζωή σε ζώα και κατοίκους και αποτελούν καλές πρακτικές παραδειγματισμού και για τον Δήμο της Πάτρας.

Το άρθρο συνοδεύεται από ενδεικτικά εικαστικά πρωτοβουλιών που λαμβάνονται σε άλλες πόλεις, την ώρα που ο Δήμος Πατρέων σιωπά.